اولین خاطره از کلی خاطره من:

شخصیتها:منو ودوست جون.

دلیل:این خاطره رو منو دوست جون چند روز پیش با هم مرور کردیم کلی خندیدیم به حواس جمعی خودمون.

نزدیکای کنکور بود شاید ۱ماه مونده بودبه کنکور فرصت کمی برای تغییر نتیجه کنکور.منو ودوست جون رفته بودیم نتیجه کنکور ازمایشی مونو بگیریم.سوار تاکسی شدیم پیاده شدیم وتاکسی بعدی بالاخره رسیدیم خیلی زود کارنامه ها تو دستمون بود.افتضاح بود گند زده بودیم جفتمون دیگه حال برگشتن به خونه رو نداشتیم.ناامیدانه البته گاهی هم به هم امید میدادیم که جبران میکنیم وقت هست این کنکور ازمایشی ها کلی با کنکور اصلی فرق داره و از این امیدهای واهی که ته دل جفتمون هیچ کدوم قبول نداشتیم.از کنار خیابون انر انر مثل فنر (بدتر از فنر) راه میرفتیم منم گاه شوخی گاه جدی به دوست جون پیشنهاد خود کشی از رو پل عابر پیاده یا پریدن وسط خیابون میدادم خلاصه به تمام مسءو لینی که یه جوری با کنکور ربط داشتن داشتن بد بیراه میگفتیم (که مثلا قرار بود کنکور بر دارن) گاهی هم با خدا شروع میکردیم حرف زدن که اخرش به کفر گفتن منتهی میشد که دوست جون میگفت :خدارو شکر کن کفر نگو.شاید شکر گفتنای اون موقع بود که حالا منو دوست جونو صدا میکنن مهندس بعد از این.بماند... . خسته شدیم تصمیم گرفتیم سواراتوبوسی بشیم که داشت از راه میرسید سوار شدیم داداش دوست جون وخواهر من خیلی حساس بودن رو درصدایی که ما تو کنکور ازمایشی میگرفتیم و حرفاشون باعث میشد نا امید تر بشیم پس به پیشنهاد من قرار شد کارنامه ها گم بشن.

یکی به ما نگفت تا کجا با اتوبوس می خواین برین.همین که از حال هوای نتیجه کنکور ازمایشی اومدیم بیرون.

دستمو گذاشتم رو زنگ که اقا نگهدار.اومدیم پایین.وسط جاده هیچ کدوم نمیدونستیم کجاییم(می خواستیم تو شهر غریب دانشجو شیم)بماند.

جاده رو برگشتیم.

خوب شد که متوجه شدیم داشتیم کلا از منطقه خودمون میرفتیم بیرون.گرچه  زمان زیادی رو به نظر خودمون صرف نکرده بودیم.اما زمان زیادی گذشته بود هی بهم میگفتیم ما که زیاد تو اتوبوس نبودیم اون روز معنی این جمله رو که میگن ادم وقتی مشغول زمان مثل برق باد میگذره فهمیدم.